تو کوهم باش تا من هم

بشم کوهپایه ات بانو

بخوابم راحت و آروم

به زیر سایه ات  بانو

بذار توی دلت باشم

همون چشمه که میجوشه

درختی که برای تو

لباس سبز میپوشــــــه

میخوام سنگریزه هات باشم

به زیر صخره های تو

یا باشم سایتو دائم

کنم سجده به پای تو

یه راه خاکی و باریک

به روی دره هات باشم

بشم خورشید و هر روز صبح

از اون سوی تو پیدا شم

تو کوه باش رو سرت باشم

یه ابر که از غصه میباره

تنت رو میشوره منت

روی چشمات میذاره

بشم برفِت دو تا عاشق

برن راه جای تو رو من

که بعدش آب و جاری شم

بشورم زیر پاتو من

تو کوه باش تا منم باشم

صدا در انعکاس تو

که گهگاهی هجومی شم

توی هوش و حواس تو

پاییز 1390